O relacjach z dwulatką.

Gdy tylko mam możliwość, uciekam od skwaru. Nie potrafię funkcjonować poprawnie w takich temperaturach. Myśli mi się kotłują, załącza niechęć do wszystkiego. Blokuję się i wyczekuję na dni kiedy upał będzie mniejszy i bardziej znośny.
Nie przesiaduję całego dnia na słońcu bo niecierpię takiej jego ilości w mieście. Co innego gdyby w grę wchodziła plaża, parasolka, morze i chichot mojej rozrabiaki. Ale wracając na ziemię do tego co tu i teraz...


Moja dwulatka, a właściwie prawie 2,5 latka od kilku tygodni chyba zamieniła się z kimś na role. Wiem, że jej zachowanie to próby radzenia sobie jakoś w tym ciągle zaskakująco ciekawym świecie. To próby mej cierpliwości i pokładów spokoju. Testu dla matczynej roli. Ale ja nie mogę jej na wszystko pozwalać i na każde skinienie podawać co sobie zamarzy. Ona zaczęła siębuntować, krzyczeć próbując postawić na swoim. Ujawnia swą nerwowość i złość tupając nogami. Obraża się na mnie, by po chwili chcieć się przytulić.

Przytulam ją. Często. Najmocniej jak potrafię. Rozmawiamy. Dużo i często. Tłumaczę jej dlaczego pewnych rzeczy wymagam, dlaczego powinno być tak a nie inaczej. Uzasadniam. Ona czesto pyta. Po swojemu prostym izdaniami ale pyta. Wyraża chęć zrozumienia mnie. Ktoś może mi powie, że takie małe dziecko nic nie rozumie. Ale to mylne... Koduje do główki wszyściutko i z reguły w najmniej oczekiwanym momencie ujawnia się z tym, że tamtego dnia wszystko pojęło aż nadto ;) Ciągle powtarzam jej jak bardzo ją kocham i tłumaczę uprzedzając fakty co zobaczymy, co się może stać, gdzie jedziemy, co będziemy robić. Widzę, że ją to uspokaja. Daje wyobrażenie tego co zaraz nastanie.

Ciężki to okres. Dla niej i dla mnie. Upały mnie męczą okropnie, ale i jej piszczenie, ciąganie za ręce. Wiem, że jestem jej potrzebna, ale czasem egoistycznie może sobie myślę, że będzie fajnie jak ona pójdzie do nowego przedszkola, a ja do pracy. Pewnie wtedy będę tęsknić za tymi codziennościami naszymi i narzekać na brak czasu. To jest pewne.
Nie wiem czy to ten cały bunt dwulatka czy inny zamach na mamuśkę ;) Jedno jest pewne, choćby nie wiadomo jak było ciężko, krzykliwie i wymuszająco. Najlepszą drogą jest rozmowa. To daje efekty. No i rodzinny wspólnie spędzony czas. Odwrócenie uwagi, zaciekawienie czymś nowym i fajnym. Ogrom miłości i radości.

Niedaleko nas jest jezioro, o którym zawsze słyszałam, a nigdy nie miałam okazji tam być. Teraz już wiem, że tam możemy całą rodziną resetować się po całym tygodniu, dobrze bawić i stamtąd powracać z uśmiechami na buziach do domu. 

Chwile słabości ma każdy, ale po to one są by napawać się po chwili energią i brać życie pełną garścią. A z nimi jest po prostu łatwiej.












13 komentarzy:

  1. Ale piekne miejsce - a Martynka wygląda przesłodko :) Spokojnie dałabym jej 3 latka :)

    OdpowiedzUsuń
  2. a ja przeszłam ze swoją córką wszystkie możliwe, podejrzewam, że także te nadprogramowe, bunty!!! Jest hardcore, nie tylko w upały, ale po dwóch miesiącach z reguły ustępował :D życzymy cierpliwości, bo temperatura niech zostanie, w końcu za chwilę wakacje :) Kasia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Po 2 miesiącach ? O rany :p ale w sumie z niecały miesiąc to to u nas już trwa,

      Usuń
  3. Jakoś znajomo wyglądały mi te pejzaże (Tychy, prawda?) :) Ja widzę początki buntu u 16-miesięcznego dziecka, co to będzie dalej? Strach się bać ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, to Tychy :)
      Ten ala bunt to dalesze skoki rozwojowe można powiedzieć. Damy radę:)

      Usuń
  4. Znajome miejsce, często bywam nad tym jeziorem :) córeczka wygląda prześlicznie.Moja ostatnio pokazuje swoje humorki, ale jako tako radzimy sobie z tym.Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ojej, zazdroszczę częstych pobytów tam. My mamy zamiar nadrabiać o ile pogoda pozwoli :) bo wstyd się przyznać ale mieszkając niedaleko nigdy tam nie byliśmy.

      Usuń
  5. Tychy, Paprocany <3 kiedy byliście? sliczna :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W niedzielę popołudniu :)
      Też je pokochałam <3

      Usuń
  6. Jaka już duża panna z niej :)) Dawno do Was nie zaglądałam chyba ;))

    OdpowiedzUsuń
  7. Anonimowy6/15/2014

    Pewnie jesteś dumną mamą, skoro twój maluch zachowuje się w ten sposób. :) Moja czasami woli tupać nóżkami i czekać aż mama da się przekonać, ale pracujemy nad tym ;)
    P.S. Gdzie kupiłaś tę sukieneczkę? Ja ostatnio znalazłam kilka inspiracji na maxmia.eu, ale jestem otwarta na nowe :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Śliczne zdjecia, bardzo przyjemny plener. Uroczą masz córeczkę.

    OdpowiedzUsuń
  9. bokehworld3/25/2017

    Masz rację najlepsza jest rozmowa, bo niestety nasze małe dzieciaczki często nie radzą sobie z otaczającym je światem, z emocjami które nimi rządzą. U mnie też zaczyna się pod górkę i czasem tracę cierpliwość, ale to czyni nas lepszymi bo uczymy się ciągle także czegoś o sobie :) Gdyby nie Hania chyba nie odkryła bym w sobie takich pokładów cierpliwości :)

    OdpowiedzUsuń

Copyright © 2012-2017 Babatu.pl - blog parentingowy dla mam i kobiet , Blogger